Skip directly to content

Rock Werchter 2015

FIETSSTALLING

Woensdagmorgen, 7 uur ’s morgens, een paar distelvinken in de bomen als voorbode van het festival, honderden hekken op de weide aan de Demer: juist, de fietsenstalling -die dit jaar door KH St.-Cecilia uitgebaat wordt- wachtte op zo’n 5000 fietsen. Op logistiek vlak moest er wel nog het een en ander gebeuren en dat liep niet altijd van een leien dakje. Nog geen elektriciteit, een WC en container die moeten verplaatst worden. Taken waarvoor binnen een mega manifestatie gedelegeerd en opgesplitst wordt om ze tot uitvoering te brengen, waardoor het meestal wel in orde geraakt, zij het dan met muizenstappen. Maar bestuurs-leden en medewerkers van de harmonie hebben veel geduld, blijven rustig en beleefd en zijn vindingrijk en handig genoeg om problemen op te lossen. Na een fietsloze dag op woensdag had de fietsenstalling de dagen nadien groot succes bij de festivalgangers. Heel wat fietsen kregen 4 dagen rust van de betrokken eigenaar en al vlug werd de stalling te klein: iedereen had de weg er naartoe gevonden, ook de dagjesmensen en al diegenen die de sfeer kwamen opsnuiven. Bijgevolg waren de identificatiebandjes na 1 dag al uitgeput en moest er verder gewerkt worden met stift of pen en bandjes van voorbije en komende festivals. Dankzij de alertheid en samenwerkingsgeest van alle helpende handen heeft niemand lang moeten wachten om de fiets gestald te krijgen. De fiets terughalen of terug krijgen liep daarentegen niet altijd even vlot wat de eigenaar betrof: een aantal onder hen beweerden bij hoog en bij laag dat hun fiets niet meer op dezelfde plaats stond. Ja, dat wist je nog niet he, dat een fiets in staat is om het veiligheidsslot los te maken en terug vast te zetten! Bij andere gasten was het nog iets erger: ze vonden de fiets niet meer terug ook al had elke rij een letter en nummer. Er zat dus niets anders op dan maandag terug een kijkje te komen nemen, het gaat immers veel gemakkelijker als er al 6000 fietsen weg zijn om dan die van jou te zoeken. Naast heel wat verloren voorwerpen zoals zwarte nagellak, briefjes van 20€, had een man zelfs zijn jeansbroek verloren “tijdens het dansen”! Welke dans zou dat geweest zijn?!:) De plaatselijke fietsenmaker gaf zowel constructieve als destructieve service: hij repareerde fietsen en zaagde slotriemen, waarvan het gepaste sleuteltje verloren was, door. Na het opmaken van de stand van zaken maandagmorgen, terwijl er nog zo’n 300 fietsen stonden, mogen we eerlijk zeggen dat we dat weer goed gedaan hebben en we, mits het doorgeven van kleine remediëringen, klaar staan voor volgende festivals! En nu ... Een beetje rusten en bijslapen...

TAPSTAND

Dit is de allereerste keer. Neen, dit hebben we niet gehoord door de boxen van Rock Werchter. Maar de nieuwelingen voor wie het de eerste keer is dat ze Werchter bezoeken, haal je er zo uit. Die verzamelen namelijk nog de lege bekertjes om in te ruilen voor dat extra pintje. Een ware sport voor de tappers om zo snel mogelijk alle bekertjes te verwijderen. Dit is de allerlaatste keer. Zo zijn er weer honderden gepasseerd langs onze tap-stand. Diegene die morgen-ochtend zweren dat ze nooit meer zullen drinken. Festivalgangers voor wie de rechte lijn op het asfalt niet meer helpt. De volgende keer dat de lijn voorbij komt, spring ik er zeker op. Onze tapstand doet ook af en toe dienst om de wereld terug recht te zetten. Een geluk, er zijn nog zekerheden in het leven. En 20m verder kunnen we ons al weer optrekken aan de verse koffie… Fruit passeert ook altijd vlotjes. Bananen, druiven en zelfs meloenen; al dan niet vastgehouden in het mandje ;-). En waar fruit is, daar zijn ook beestjes. Bolke de beer, maja de bij, een paardekop… Dertigers met kinderen. Zij komen de nostalgische sfeer opsnuiven van weleer, in het besef dat ze nu de wei niet meer op kunnen vanwege die klein mannen. En die kids willen zien waar ze 10 jaar later hun eerste bekertjes zullen verzamelen. Dat is dan het goede voorbeeld geven zeker? En dan is er ook nog de lokale, ietwat oudere bevolking. Zij willen wel eens zien waar de kleinkinderen zich heden ten dage mee bezig houden. En ge ziet ze zo denken: in onzen tijd zou het niet waar geweest zijn. Het fruit moest in onzen tijd netjes verstopt zitten, zo blijft het langer vers… En wat doen wij, tappers dan ondertussen? Wij doen ons werk. We organiseren een crea-namiddag. Warmen een wafeltje op. Demonteren het appelsien-masjien. Doen aan continue kwaliteitscontrole. Beschermen de bedreigde biersoort. Proberen over het volledig weekend zo veel mogelijk liedjes van de wei te herkennen (we zijn net niet aan de dubbele cijfers geraakt). Promoten zonder al te veel succes de sjoko-melk. Verkopen een jupiler T-shirt aan een zeurende Hollander. Zorgen voor ondertiteling bij West-Vlamingen. Moeten toegeven dat de beste mop van het weekend op de valreep door onze (hoe kan het ook anders) Stijn verteld werd. En toegegeven, we genieten volop van al die passanten! Laat ons hopen dat dit niet de allerlaatste keer was voor de tapstand. Want dan verliezen wij, tappers, een weekend ambiance.

PARKING

De meeste Cecilianen -die ooit de beslissing namen niet ver van het festivalterrein te gaan wonen– werden op donderdag 25 juni voor 5u ‘s ochtends door hun wekker gewekt. Het kan nog erger: meestal zijn de joelende, wachtende festivalgangers de wekker al uren voor. Twintig wakkere, goed georganiseerde Cecilianen waren dus om 5u paraat om met fluohesje en walkie talkie parking B3 te openen. Na meer dan 30 jaar parking denken we elk jaar opnieuw dat we nu toch wel alles gezien hebben. Maar de doos met verrassingen is nog lang niet leeg. De chauffeurs met een rijbewijs dat gratis uitgedeeld lijkt, passeren blijkbaar allemaal op onze parking. Met universele gebaren proberen onze begeleiders duidelijk te maken dat men de aangeduide weg moet volgen, eerst een bocht nemen om dan zo recht mogelijk je parkeerplaats in te rijden, vertragen op de hobbelige verbinding tussen 2 stukken weiland, ….. Ze riskeren er zelfs blauwe plekken voor, wanneer ze precies daar gaan staan, waar de auto dient te komen. Alles zo snel mogelijk, zodat er geen file ontstaat op de Provinciebaan. Aan de ingang rekenen we in 4 talen af (briefjes netjes gesorteerd in je tasje houden!), waarbij we ondertussen zelf een sticker plakken (achterkant in de vuilzak, niet op de grond!) en op dezelfde korte tijd alle vragen proberen te beantwoorden (nee je mag hier niet kamperen, dit is een parking). Het was nauwelijks half 7 toen we zelfs een stukje bos tot parking omtoverden en iets na 9 staken we de Provinciebaan al over naar B2. Op zo’n drukke momenten krijg je als parkingwachter stilaan honger en dorst. Durf je echter te ver van je plaats gaan, hebben veel automobilisten de neiging toch een andere doorgang te kiezen, de voorkeur te geven aan de brandgang om te parkeren, hun spullen midden op de weg beginnen uit te laden… Daarom hebben we een paar jaar geleden al ’roomservice’ ingevoerd. Onze parkingwachters worden door Paula van boterhammetjes en drank voorzien op de plaats waar ze aan het werk zijn. Ook B2 geraakte zo rustig vol. Elke avond reden er een honderdtal wagens weg. Die lege plaatsjes werden de volgende dag weer opgevuld. Maandag werden alle achtergelaten spullen opgeruimd (het merkwaardigste item dit jaar waren 2 digiboxen) en de parking weer klaargemaakt voor TW Classic op zaterdag 4 juli.

Tags: