Skip directly to content

Muziek van eigen kweek

Zaterdagavond 11 oktober; 20h00. Zaal Concordia is weer goed volgelopen met een waar kennerspubliek. Klaar om een avond te genieten van een uiterst gevarieerd en hoog kwalitatief muziek aanbod.
Rode loper doorheen de avond is de concertband van Antwerpen. Deze band is de thuisbasis van onze dirigent Peter. Zij komen uit in superieure (=hoogste!) afdeling. Meteen vanaf de start van het eerste werk (Fanfare for the common man) is het duidelijk dat ze dat hoge niveau ook waard zijn! En dit houden ze de ganse avond moeiteloos vol.
Als eerste eigen solisten van de avond komen Christine & Patricia. Op de titel afgaand (3 dansen voor 2 fluiten) zou het om een niemendalletje kunnen gaan. Maar niks is minder waar. Virtuositeit van de bovenste plank aan een “beestachtig” tempo gebracht. 
Liesbet neemt vervolgens, samen met dochter Sarah, een klassieker van je welste onder handen. Pie Jesu. Het mooiste bewijs van hoe goed het werk gebracht werd: de ingetogen stilte (net voor het applaus) aan het einde van het werk!  Dit familie-optreden is trouwens meteen het concept voor M@C editie vijf van volgend najaar. Het concert kreeg als werktitel ‘The Generation Concept/Family Ties’ mee. Meer nieuws hierover volgt heel binnenkort. Hou dus de gebruikelijke communicatie kanalen in de gaten!
Voor het volgende solisten duo Leo & Jeroen is het niet eenvoudig om te beschrijven hoe geniaal  het wel was. Er was niets, maar dan ook absoluut niks aan te merken op het aartsmoeilijke Concerto voor 2 piccolo-trompetten van Vivaldi. Amai. Chapeau!!!
Na de pauze worden de Symphonic Marches gevolgd door een indrukwekkende hymne Lux Aurumque van de concertband. Zo stil en toch gecontroleerd spelen met zoveel intensiteit. De zaal werd er zowaar weer stil van.
Maar niet voor lang. Voor het eerst deze avond steken we onze hand uit naar de jazz-wereld. We weten al langer dat Dieter straffe dingen uit zijn instrument kan toveren, en dat is exact wat hij doet met zijn versie van Rainy Day in Rio. Klasse.
Bij de laatste solisten (Kevin & Ludo), zie je het publiek denken: Kan er nu nog iets komen van minstens hetzelfde niveau, dat even straf is? Het antwoord is simpel: ja dat kan! Softly as I leave you vraagt heel veel uithouding van de 2 solisten, maar die was er. Oh, dat zalig genot…
De concertband loodst ons nadien via de Jazz en dixielandmuziek de nacht in. De reacties van het publiek bevestigen mijn gevoel: Dit was een mooi, afwisselend programma waar iedereen ontzettend veel van genoten heeft.
Heb je met andere woorden op 7 februari al iets te doen, dan is het nu de hoogste tijd om dat af te zeggen!!! Want dan spettert het opnieuw in Zaal Concordia bij de vierde editie van M@C: Swing is the thing… And much more.  En dat wil je toch niet missen?
Tags: